Społeczeństwo średniowieczne nie było jednolite i dzieliło się na grupy, czyli stany. W większości państw europejskich były to: rycerstwo, duchowieństwo, mieszczaństwo oraz chłopstwo. Stany różniły się pod względem praw i obowiązków. Najwięcej praw posiadało rycerstwo, nazywane w późniejszym średniowieczu szlachtą. Na tej grupie władca opierał swe rządy. Wysokie urzędy w państwie były więc, zastrzeżone dla przedstawicieli najwyższego stanu. Często rycerstwo było również zwalniane z podatków i danin na rzecz panującego. Ważną role w państwie odgrywało także duchowieństwo. Władcy musieli liczyć się z osobami z tego stanu, gdyż duchowni jako najlepiej wykształceni ludzie, pomagali im zarządzać. Z biegiem czasu duchowieństwo uzyskało, tak jak rycerstwo, szereg praw, czyli przywilejów. Było więc, miedzy innymi, zwolnione z podatków. Osoby duchowne nie podlegały także sądom królewskim. Mieszczaństwo trudniło się głównie rzemiosłem oraz handlem. Chociaż miasta były własnością prywatną lub królewską, ich mieszkańcy mogli wybierać własne władze. Mieszczanie musieli jednak składać właścicielom specjalne daniny. Najliczniejszy stan tworzyli chłopi. Ich głównym zajęciem była praca na roli. Ziemia, która użytkowali nie należała do nich.