Wraz z umacnianiem się chrześcijaństwa rosła pozycja duchowieństwa, czyli księży i zakonników. W średniowieczu byli oni jedynymi wykształconymi ludźmi cieszącymi się powszechnym poważaniem, dlatego tez często pełnili ważne funkcje na dworach władców i możnych panów. Z czasem największe znaczenie zyskał, uważany za następcę świętego piotra, biskup Rzymu, którego nazywano papieżem. Z greckiego papas- ojciec. Stał on się przywódcą chrześcijan uznających jego zwierzchnictwo. Nie wszyscy ochrzczeni zawsze zgadzali się z naukami kościoła. Niekiedy sprzeciwiali się im, uważając, że papież i duchowieństwo źle tłumaczą prawdy wiary lub postępują niewłaściwie. W średniowieczu sprzeciw wobec oficjalnej nauki kościoła nazywano powszechnie herezją. Księża i zakonnicy potępiali poglądy niezgodne z nauka kościoła. Za pierwszego następcę Jezusa Chrystusa uważa się świętego piotra. Jako symbol władzy otrzymał on pęk kluczy. Wzrastające znaczenie papieża nie odpowiadało wielu dostojników kościelnym. Jednym z nich był biskup Konstantynopola- nazywany patriarchą. W jedenastym wieku doszło do rozłamu w kościele. Od tego czasu istniał kościół katolicki oraz kościół prawosławny.