W średniowieczu początkowo nie było ustalonych i zapisanych zasad prawnych. Sprawy rozstrzygano według powszechnie stosowanych i uważanych reguł, nazywanych prawami zwyczajowymi. Z czasem jednak władcy nakazywali spisywanie praw obowiązujących w państwie. Powstały w ten sposób zbiory przepisów nazywane kodeksami lub statutami. Prawo średniowieczne bardzo różniło się od współczesnego. Przede wszystkim karano o wiele surowiej. Dopuszczano nawet stosowanie tortur w czasie śledztwa. Za ciężkie przestępstwa osadzano w lochach, a lżejsze przewinienia karano osadzeniem na górnych piętrach wieży. Miejscem kar był również stojący na rynku słup kamienny lub drewniany, nazywany pręgierzem. Służył on przede wszystkim do wystawiania skazańca na widok publiczny. Pod nim wykonywano karę chłosty czy obcięcia kończyn. Najlżejsze przestępstwa karano grzywną pieniężną lub złożeniem odpowiedniej daniny. Jednym z narzędzi tortur stosowanych w średniowieczu był gąsior, w którego zakuwano skazańców. Największe prawa i przywileje miała szlachta. Kto urodził się szlachcicem(rycerzem), pozostawał nim do końca życia, a więc zachowywał również wszystkie przywileje. Duże prawa miały bowiem, osoby obsadzone na wysokim stanowisku. Duchowieństwo również posiadało niezwykle rozległe prawa.