Olbrzymie państwo rzymskie, określane przez potomnych jako imperium, rozpościerało się wokół Morza Śródziemnego i było potęga nie mająca sobie równych. Kwitła tam gospodarka, rozwijał się handel, rzemiosło jak i rolnictwo. Wszystkie miasta, a w szczególności Rzym, zadziwiały ogromem i wspaniałymi budowlami. Jednak w czwartym wieku czasy pomyślności stopniowo zaczęły się kończyć. Ustały zwycięskie wojny i często wybuchały wojny i buntu państwie. Osłabieniu uległa również potężna armia rzymska, która to do tej pory niezwykle skutecznie strzegła granic. Była ona wykorzystywana w licznych wojnach domowych toczonych na terenie państwa rzymskiego. W wyniku tych trudności władcy Rzymu coraz gorzej radzili sobie z zarządzaniem ogromnym państwem. Dlatego tez podzielili je na cesarstwo zachodnie, ze stolica w Rzymie jak i na wschodnie ze stolica w Konstantynopolu. Wydarzenie to miało miejsce w 395 roku. Cesarstwo zachodnie nie przetrwało jednak długo. Cesarze stracili resztki swojej władzy i w państwie wybuchały konflikty. Było tez ono atakowane z północy i ze wschodu przez bardzo wrogie mu ludy. Rzymianie nazywali tych najeźdźców barbarzyńcami, co oznaczało ludzi zyjących na naszym poziomie.